کم کم هم زیاد است

پنجاه و یکمین بهانه: داستانی از دوستم

minimal-story — Sun, 13 Jul 2008 07:05:47 GMT

محمد رسول الله

گروه كارگرداني بعد از چند روز تحقيق توي شهر و پس از ساعت ها پرس و جو به خانه من آمده بودند . گفته بودند از شما توقع داريم كه در اين فيلم با ما همكاري كنيد . مي گفتند فيلمشان در مورد زندگي پيامبر است و اسم فيلم نيز محمد رسول الله است . مي گفتند فيلم پرهزينه اي است و بعد از ساختنش شهرت جهاني پيدا خواهد كرد و تمام مسلمانان دنيا آن را خواهند ديد . مي گفتند همه شهر از ارادت شما به پيامبر آگاه هستند . مي گفتند آن دنيا جلوي پيامبر شرمسار نخواهم شد . مي گفتند تمام صحنه هاي فيلم بايد طبيعي ساخته شود تا روي مخاطب تاثير خودش را بگذارد ، خصوصن اين صحنه را بايد جوري بسازيم كه به خوبي ، جاهليت اعراب قبل از پيامبر را نشان بدهد. بعد كلي اطمينان و تضمين دادند كه هيچ اتفاقي نخواهد افتاد و مشكل فقط كمي خاك و ماسه است كه با شستشوي مختصري برطرف مي شود .

درخواست آن ها كاملن عادي و اطمينان بخش بود اما تصميم گيري سخت و دشوار بود . ساعت ها با خودم و بعد از آن با زنم كلنجار رفتم تا بين شادي پيامبر و نگراني ام كدام را انتخاب كنم . بالاخره تصميمم را گرفتم و قبول كردم براي صحنه اي از عصر جاهليت كه نوزاد دختري را زنده به گور مي كنند دختر يك ماهه ام را به آن ها بدهم . خلیل رشنوی

پنجاه و دومین بهانه: داستانی از دیگری

minimal-story — Mon, 28 Apr 2008 06:12:31 GMT

هیچکس نیست

بزار باشه، هنوز زود

- چرا نمی ری

کجا!

- انتهای کوچه

می ترسم از صدا از سایه شاخه ها

- چند وقته

نمی دونم، نمی خوام بدونم

- دچارش شدی

دچار، چه فرق می کنه

- می خوای نی بزنم

نه، راه برو مثل اون .می تونی

- موهات خاکی شدن بزار پنجره رو ببندم

باشه، ولی این رو نبر

میاد نمیاد میاد نمیاد م......

شهربانوموسی علی

بهانه.....

minimal-story — Fri, 07 Mar 2008 10:50:18 GMT

برنامه هاي نخستين جشنواره اس . ام . اسي داستان اعلام شد.

قابل توجه دوستاني كه زياد به كسب مقام و برنده شدن فكر نمي كنند و مشتاق سپري كردن ساعاتي هر چند كوتاه كوتاه با داستان و داستان نويسانند .

گردهمايي نخستين جشنواره اس . ام . اسي داستان هاي كوتاه كوتاه ايران با حضور بيش از يكصد داستان نويس ، منتقد ، خبرنگار ادبي و مدير مسئولان نشريات ادبي مطرح سراسر كشور 5 و 6 ارديبهشت 1387 در تالار خورشيد اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستان انديمشك برگزار مي گردد . داوري آثار رسيده به عهده آقايان جواد جزيني ، اسدالله امرايي و عليرضا محمودي ايرانمهر است كه 90 داستان برگزيده مرحله اول را در تاريخ 25 اسفند 86 و سپس 30 اثر برگزيده بخش نهايي را در تاريخ 15 فروردين 87 معرفي خواهند نمود .

ضمن تشكر از حوزه هنري استان خوزستان ، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامي و شوراي شهر شهرستان انديمشك برنامه هاي گردهمايي دو روزه اين جشنواره به شرح زير اعلام مي گردد :

صبح پنج شنبه 5 ارديبهشت : نقد و بررسي داستان هاي راه يافته به بخش نهايي جشنواره .

عصر پنج شنبه 5 ارديبهشت : بررسي ادبيات داستاني دهه اخير ايران با محورهاي ؛

واقعيت و خيال در داستان كوتاه دهه اخير ( توسط حسن ميرعابديني )
داستان ، فرم گرايي و تجربه گرايي در ده سال اخير ( توسط حسين مرتضاييان آبكنار )
راوي موجه در رمان هاي چند سال گذشته ( توسط عنايت سميعي )

شب پنج شنبه 5 ارديبهشت : نقد و بررسي داستان هاي راه يافته به بخش نهايي جشنواره .

صبح جمعه 6 ارديبهشت : نقد و بررسي ميني ماليسم و داستانك نويسي با محورهاي ؛

ريخت شناسي داستان هاي ميني ماليستي ( توسط جواد جزيني )
جوهره ادبي در داستانك ها ( توسط عليرضا محمودي ايرانمهر )
مقايسه داستانك هاي ايراني و خارجي ( توسط اسدالله امرايي )

عصر جمعه 6 ارديبهشت : اختتاميه جشنواره و معرفي 10 داستان برگزيده داوران و 1 داستان برگزيده از ديدگاه مخاطبان .

جوايز و هداياي برندگان :

مقام اول : 1 سكه بهار آزادي و تنديس جشنواره

مقام دوم : نيم سكه بهار آزادي و تنديس جشنواره

مقام سوم: ربع سكه بهار آزادي و تنديس جشنواره

داستان برتر مخاطب : ربع سكه بهار آزادي و تنديس جشنواره

مقام چهارم تا دهم : تنديس جشنواره

( به تمامي 30 نويسنده راه يافته به بخش نهايي جشنواره لوح تقدير اهدا خواهد شد . )

ديگر مدعوين جشنواره :

مسعود شهامي پور مدير مسئول ماهنامه گلستانه
ناهيد توسلي مدير مسئول نشريه ادبي نافه
محمد عزيزي مدير مسئول نشريه رودكي
خبرنگار ادبي خبرگزاري كتاب ايران ( ibna )
خبرنگار ادبي خبرگزاري دانشجويان ايران ( isna )
خبرنگار ادبي خبرگزاري فارس
خبرنگار ادبي خبرگزاي مهر
خبرنگار ادبي خبرگزاري شبستان
خبرنگار ادبي روزنامه عصر كارون و ...

و همچنين جمعي از نويسندگان و پژوهشگران فعال در زمينه داستانك و ديگر قالب هاي ادبي .

ديگر برنامه هاي حواشي جشنواره عبارتند از :

برگزاري نمايشگاه منتخبي از داستان هاي رسيده به جشنواره
چاپ و توزيع بولتن جشنواره با عنوان « ميرزا » ( اين ويژه نامه مربوط به حوزه هنري استان خوزستان است كه يك ويژه نامه از آن با تيراژ 3000 نسخه به جشنواره تعلق خواهد گرفت كه شامل مقالات و نقدهايي در مورد ميني ماليسم و داستان كوتاه كوتاه است . )
فروش مجموعه داستان هاي نخستين جشنواره اس ام اس داستان در صورت اخذ مجوز در زمان پيش بيني شده با عنوان « شهرزاد همراه ماست . » ( اين مجموعه شامل داستان هاي منتخب جشنواره با انتخاب خليل رشنوي است كه توسط نشر مهرآوش در حال طي كردن مراحل چاپ مي باشد . )

شايان ذكر است كه تمامي جلسات نقد داستان و همچنين سخنراني به صورت كارگاهي است و تمامي علاقه مندان مي توانند در بحث ها و نقدها شركت نمايند .

پنجاه و یکمین بهانه: داستانی از دیگری

minimal-story — Sun, 11 Nov 2007 04:05:18 GMT

سیگار

همراه باریکه ی آب وارد می شوم. جای پنجه های سگ روی گل ها یخ زده است. صد ای عبور ما شینها از این پایین در گو شم می پیچید و ستو ن فقراتم که دیوارهای کثیف را گرم می کند. رو به رویم روی زمین پوکه های سیگار زیادی است که همه در یک خط تمام شده اند انگار آن شخص این کار را با لذ ت و دقت انجام می داده و روی دیوار نوشته شده است؛ گورستان سیگارهای مرده، حالا بخند!. لبخند می زنم و با پاشنه پایم زمین را می کنم. صدای ترانه ای آشنا می آید از آن سمت و کم کم وارد می شود. نگاهی نیست که در من وحشت بیندازد. به دیوار سیمانی تکیه می دهد. نشانه های حیاتم را قوی تر می کنم تا حسش را پر کند ولی او به بسته سیگار دستش فکر می کند نخ قرمزش را می کشد و با فندک در دار بازی می کند. سرفه می زنم تا صدایم بیشتر از آن فندک قدیمی باشد نه! انگار او مرا نمی بیند یک انکار حرفه ای؛ آهسته نزدیکش می شوم و با کمترین فاصله، کنارش می نشینم. حالا دیگر تکان خوردنش شانه های مرا حرکت می دهد. زیر موهای دستش یک دایره کوچک سوختگی درست شبیه یکی خودم پنهان شده است. سیگاری بر می دارد خوب براندازش می کند و بعد روشنش می کند. بدون هیچ مقاومتی سیگار را از لای انگشتش بر می دارم؛ سرم را می چسبانم به دیوار و یک پک عمیق وآنوقت خارج کردن دود از حفره های بینی ام. او مرا نگاه می کند و لبخند می زند. سیگاری دیگر از داخل بسته بر می دارد؛ کنج لبش می گذارد. به صورتم نزدیک می شود و با پک من، روشنش می کند. او هم مانند من حفره های بینی اش را بیدار می کند. سرم را روی شانه اش می گذارم و با حسی مشترک دودها را به فراموشی می سپاریم. دیگر چیزی از قسمت توتون دارش باقی نمانده، دست مرا می گیرد و در چشمانم خیره می شود؛ ته سیگار را روی دستم می گذارد و آهسته خاموشش می کند من با چشمانم می خندم. او هم قهقهه می زند و مانند کسی که یک فرد طاعونی را دیده باشد؛ شانه های مرا تنها می گذارد و صداها در وجودم کم رنگتر می شود.

شهربانو موسی علی

پنجا همین بهانه:داستانی از خودم

minimal-story — Sat, 15 Sep 2007 07:41:18 GMT

درون خانه می آیم . موهایم را زیر روسری پنهان می کنم . بوی عطر خاصی می آید . برایم تازگی دارد . روژ لب هایم را پاک می کنم . حواسم سر جایش نبوده است . حلقه را در می آورم . درون انگشت قلبی ام می کنم. پسرم زیر چشمی نگاهم می کند . [ کمی عجیب ] به طرف گلدانها می روم و آرام با دستهایم برگهایش را مالش می دهم و برگهای زرد شده را آرام با نوازش می چینم . کمی برگها را روی صورتم می کشم . خنده ام می گیرد ، ساقه ی گل را می گیرم .

چی شد مامان ؟

سرم را برمی گردانم . حواسم سر جایش نیست . آب می دهم . دستی روی سینه هایم می کشم ، و نفسی بیرون می دهم . بلند می شوم . به طرف آشپزخانه می روم . یکی یکی ظرفها را می شویم .

استکان چینی ! نسکافه ! تازگی ها هم نسکافه میخوری؟

حالتش تغییر می کند.دیگر نگاهم نمی کند. بوی عطر زنانه می آید.

نه!. دو استکان چینی .

استکان را بر می دارم . بو را حس می کنم. نگاهش می کنم. [ کمی عجیب] هنوز حرفی نزده ام ، به قاب عکس روی دیوارقسم می خورد، که دو استکان را خودش نوشیده است.

پنجاه دومین بهانه: داستانی از خودمان

minimal-story — Sat, 18 Aug 2007 05:37:18 GMT

سياه ، سفيد

همديگر را كه ديدند ، هوا تاريك بود . درون كافي شاپ نشستند و به هم خيره شدند . دختر انگشترش را درون انگشت قلبيش كرد و لبخند زد : تمام ، بله است ؟

پسر مي خواست بگويد نه ولي نگفت . عكس دختر را روي ميز گذاشت و گفت: شما مثل عكستان نيستيد .

با تشکر از دوستان خوزستانیم که وبلاگم را.......

minimal-story — Tue, 14 Aug 2007 06:32:14 GMT

این وبلاگ توسط هگران خوزستان هگ شد

پنجاه یکمین بهانه:داستانی از خودم

minimal-story — Wed, 01 Aug 2007 14:28:18 GMT

پارتی

تنها آن دو نفر در سالن نشسته بودند.موهایش را از روی صورتش برداشت.انگشتهایش را درون انگشتهایش کرد.شروع به رقصیدن کردند و دور هم چرخیدند.اولی دستش را رها کرد.

با دو لیوان عرق برگشت٬ ولی دومی را ندید.به سراغ سومی رفت٬مردی خشن که زخمهای رو صورتش جا خوش کرده بود. نشانه های دومی را داد. سومی نگاهش را به چهارمی برد. جوانی خوش تیپ که شراب مینوشید گفت: آمد یک گیلاس شراب از من گرفت.

از دهان اولی پرید: خوب٬کجاست؟

چهارمی گفت: پیش آن آقا.

اولی گفت: کدام؟

چهارمی اشاره ی به سومی کرد.

اولی گفت: آها!

چهارمی گفت: چطور مگر؟

اولی سرش را پایین بالا برد. لبخند از روی لبش پرید. روبروی سومی ایستاد.

سومی خندید: پیداش نکردی٬ مهم نیس یکی دیگه.

اولی میخواست بگویید: بله٬ ولی نگفت.

سومی میخندید٬ و سیگارش را دود میکرد.

اولی با نگاه او را دنبال میکرد٬ و آخرین قطره ی عرقش را روی زمین ریخت٬ و تلو تلو خوران از سالن خارج شد.

درون پارک آن طرف سالن٬ در هوایی بارانی شب٬ چهارمی را میدید٬ که دومی را درد آغوش گرفته است

پنجاهمین بهانه:داستانی از دیگری

minimal-story — Thu, 12 Jul 2007 07:09:18 GMT

جیمز تیت
مترجم: اسدالله امرایی

جیمز تیت‌ (James Tate)، نویسنده‌ی امریکایی در سال 1943 در کانزاس سیتی درایالت میسوری به دنیا آمد. ده‌ها کتاب شعر و داستان کوتاه دارد. این داستان را هوشنگ گلشیری بسیار دوست داشت. به یاد او در وبلاگ می‌گذارم. در جایی هم گفته‌ام که همدلی را از همزبانی خوش تر می‌داشت. یادش بیدار و سبز.

(با تشکر از اقایی باقری که این داستان را برایم فرستاد)

زیتا بعد از آن که شوهرش مرد، تصمیم گرفت پوست صورتش را بردارد. آرزویی که همه‌ي عمر حسرتش را داشت. وسط عمل فشار خونش کاهش یافت و مجبور شدند عمل را متوقف کنند. وقتی سعی کرد در آن سفر اندوهبار به خانه کمربند ایمنی‌اش را ببندد، شانه‌اش را از دست داد. او را که به بیمارستان رساندند، متوجه شدند که سرطان تمام بازوی او را گرفته و به همه جا ریشه دوانده است. بعد پرتودرمانی شروع شد.حالا زیتا توی آرایشگاه می‌نشیند، موی سرش ریخته و گریه می‌کند و گریه می‌کند.
مادرم این حرف‌ها را پشت تلفن می‌گوید. می‌گویم: مادر زیتا کیه؟
مادرم می‌گوید: زیتا منم. تمام زندگی‌ام زیتا بوده‌ام، تاس و گریان. آن وقت تو که پسرم هستی و باید مرا بهتر از هرکسی بشناسی، خیال می‌کنی من فقط مادرت هستم.
گریه می‌کنم و می‌گویم: مادر من در حال مرگ هستم

چهل و نهمین بهانه:داستانی از دیگری

minimal-story — Sat, 30 Jun 2007 14:43:41 GMT

پرواز

هیچکدام نمی دانستند که چگونه باهم آشنا شدند.

دستان هم را گرفتند و آرام در چشمان هم غرق شدند.

لحظاتی بعد فریاد کسی پرنده های ساحلی را پرواز داد.

شهربانو موسی علی